تاریخچة پژوهشهای پارینهسنگی ایران از آغاز تا اواخر دهة هفتاد

بیگلری، فریدون (1391)، تاریخچة پژوهشهای پارینهسنگی ایران از آغاز تا اواخر دهة هفتاد، در مجموعه مقالات هشتاد سال باستان شناسی ایران، به کوشش یوسف حسن زاده و شیما میری، جلد 2، صص. 48-7، نشر پازینه با همکاری موزه ملی ایران و پژوهشکده باستان شناسی، تهران

نخستین گامهای جدی در پژوهشهایپارینهسنگی ایران پس از جنگ جهانی دوم را کارلتن کوون برداشته است. فعالیتهایمیدانی باستانشناسان امریکایی، کانادایی، انگلیسی، دانمارکی و باستانشناسان برخیکشورهای دیگر در دهة 1330خ (1950م) تا اواسط دهة 1350خ (1970م) اطلاعات ما را ازفرهنگهای پارینهسنگی ایران، خصوصاً در زاگرس افزایش داد. اما مقطعی بودن اینپژوهشهای میدانی و نبود کاوشها و بررسیهای گسترده و مداوم باعث شد که ایران بهرغمغنای آثار پارینهسنگی، در عرصههای بینالمللی به جایگاه واقعی خود در پژوهشهايپارینهسنگی دست نیابد. از سوی دیگر باستانشناسان ایرانی نیز به دلایل گوناگونبسیار دیرتر از سایر کشورهای منطقه وارد این عرصة پژوهشي شدند و عملاً از اواخردهة 1360 و طی دهة 1370 بود که نخستین پژوهشهای میدانی خود را انجام دادند. درنتیجة این تلاشهای جدید مکانهای متعددی در مناطق ناشناخته چون گیلان، حاشیة کویرمرکزی و همچنین زاگرس شناسایی، بررسي و نتايج آن منتشر شد. اما این تلاشهای اولیهو انفرادی به علت نبود حمایت تشکیلات رسمی باستانشناسی کشور تا اواخر دهة 1370گسترش چندانی نیافت. بازگشت مجدد باستانشناسان خارجی در دهة 1380 از سویی باعثآشنایی باستانشناسان جوان ایرانی با شیوههای جدید کاوش در مکانهای پارینهسنگیشد و از سوی دیگر امکان بازنگری برخی نظریات پیشین را فراهم آورد.

برای دریافت مقاله اینجا را ببینید

باستان شناسی پارینه سنگی در ایران...